Δικαστής: Ιωάννα Κουκουράκη

Δικηγόρος του γραφείου μας: Κυριάκος Μακαρώνας

*       *       *       *       *

Από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες με αριθ. 9667Γ΄/4-6-2008 και 9666Γ΄/4-6-2008 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Χίου ……………, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αγωγής, με πράξη ορισμού δικασίμου, για συζήτηση αυτής, για τη δικάσιμο της 1-12-2008, νόμιμα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στους πρώτο και δεύτερο των εναγομένων, κατ’ άρθ. 128 § 1 και 3 Κ.Πολ.Δ., ενώ κατ’ άρθ. 226 § 4 Κ.Πολ.Δ., για την μετ’ αναβολή δικάσιμο, η αναγραφή στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, επομένως δεν απαιτείτο εκ νέου κλήση των εναγομένων. Συνεπώς αφού οι πρώτος και δεύτερος των εναγομένων δεν εμφανίστηκαν κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, κατά την οποία εκφωνήθηκε και συζητήθηκε η υπόθεση, με τη σειρά που ήταν γραμμένη στο πινάκιο, πρέπει να δικαστούν ερήμην. Το Δικαστήριο ωστόσο θα προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες, κατ’ άρθ. 672 Κ.Πολ.Δ.
Στην προκείμενη περίπτωση η ενάγουσα στην υπό κρίση αγωγή της, κατ’ εκτίμηση αυτής και κατόπιν του επιτρεπτού περιορισμού του αιτήματος με την μερική τροπή αυτού σε αναγνωριστικό, κατ’ άρθρ. 294, 295, 297 ΚΠολ.Δ., εκθέτει ότι στον τόπο και χρόνο που αναφέρονται στην αγωγή, επέβαινε στο πίσω κάθισμα του υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας …………… αυτοκινήτου που οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος, στερούμενος άδειας ικανότητας οδηγού, της ιδιοκτησίας του δεύτερου εναγομένου, ασφαλισμένου για τις προς τρίτους ζημίες, στην πέμπτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία. Ότι κατ’ εκείνο το χρόνο το αυτοκίνητο αυτό συγκρούσθηκε με το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας …………… Ι.Χ. φορτηγό όχημα, που οδηγούσε ο τρίτος εναγόμενος, της κυριότητας της τέταρτης εναγομένης, ασφαλισμένο για τις προς τρίτους ζημίες στην έκτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία. Ότι η σύγκρουση των οχημάτων οφείλεται σε συντρέχουσα αμέλεια αμφοτέρων των οδηγών. Ότι κατά τη σύγκρουση των οχημάτων η ενάγουσα τραυματίστηκε, όπως εκτίθεται στην αγωγή και ότι για την αποκατάσταση της υγείας της κατέβαλε 279,21 € για εξετάσεις στο νοσοκομείο «Υγεία», ότι κατά το χρονικό διάστημα από 17-9-2004 ως τέλη Ιουνίου 2005, δηλαδή κατά τη νοσηλεία της σε νοσοκομείο, αλλά και κατά την οίκοι τοιαύτη, θα έπρεπε να καταβάλει, λόγω της αδυναμίας της να αυτοεξυπηρετηθεί, σε αποκλειστικές νοσοκόμους 8.610 €, εργασία την οποία εκτέλεσε αμισθί η μητέρα της, με εντατικοποίηση των προσπαθειών της, ότι για την ανάρρωση της έλαβε βελτιωμένη διατροφή, αιτία για την οποία υπεβλήθη σε δαπάνη εκ 8 €/ημέρα Χ 3 μήνες = 720 €, ότι υπεβλήθη σε δαπάνη φυσιοθεραπείας εκ 3.400 €, ότι τα αεροπορικά έξοδα μετάβασης της συνοδού μητέρα της, από τη Χίο στην Αθήνα (όπου ακολουθούσε ειδικό πρόγραμμα φυσιοθεραπειών) και αντιστρόφως, πλέον των εξόδων μετακίνησης της μητέρας της με ταξί, εντός Αθηνών, πλέον των εξόδων διατροφής της (της μητέρας της), ανήλθαν στο ποσό των 4.410 €, ότι για τα αεροπορικά έξοδα μετάβασης της ίδιας, από τη Χίο στην Αθήνα και αντιστρόφως, η ενάγουσα δαπάνησε ποσό 3.150 €, ότι κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της σε νοσοκομεία, αλλά και της οίκοι τοιαύτης, η ενάγουσα, ανήλικη τότε και μαθήτρια λυκείου, αναγκάστηκε, για να μη χάσει τη σχολική χρονιά, να παρακολουθεί οίκοι, ιδιαίτερα μαθήματα, αιτία για την οποία υποβλήθηκε σε δαπάνη εκ 10.080 €, ότι ένεκα του ατυχήματος μεταξύ των άλλων, υπέπεσε σε αγχώδη καταθλιπτική κατάσταση, για την αντιμετώπιση της οποίας παρακολουθείτο από ψυχολόγο, στην οποία κατεβλήθη ποσό 1.440 € και ότι ένεκα του τραυματισμού της υπέστη ηθική βλάβη για την αποκατάσταση της οποίας εύλογο ποσό θεωρεί αυτό των 100.000 €. Εκθέτει περαιτέρω η ενάγουσα, ότι δεδομένου ότι κατετέθησαν βεβαιώσεις ασφάλισης των εμπλακέντων στη σύγκρουση οχημάτων, στο οικείο αστυνομικό τμήμα, από τους οδηγούς τους, σχετικά με την ευθύνη της πέμπτης και της έκτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, οι αξιώσεις της στηρίζονται και στις διατάξεις περί αναδοχής χρέους. Επίσης εκθέτει ότι επικουρικά, μπορεί να ασκήσει πλαγιαστικά, σε βάρος της πέμπτης και της έκτης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας, τις αντίστοιχες αξιώσεις της, κατά των δεύτερου των εναγομένων και της τέταρτης των εναγομένων, υπό την έννοια να υποχρεωθεί η πέμπτη εναγόμενη να καταβάλει στον ασφαλισμένο της, δεύτερο των εναγομένων, ό,τι αυτός θα υποχρεωθεί να καταβάλει στην ενάγουσα και να υποχρεωθεί η έκτη εναγόμενη να καταβάλει στην ασφαλισμένη της, τέταρτη των εναγομένων, ό,τι αυτή θα υποχρεωθεί να καταβάλει στην ενάγουσα. Με βάση αυτό το ιστορικό η ενάγουσα, μετά την νόμιμη μερική τροπή του αιτήματος σε αναγνωριστικό ζητά: Να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να της καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, νομιμοτόκως από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής και ως την εξόφληση, με απόφαση προσωρινά εκτελεστή, το ποσό των 60.000 € (279 € που δαπάνησε για εξετάσεις + 8.610 € για την πλασματική δαπάνη της αποκλειστικής νοσοκόμας + 720 € για τη δαπάνη της βελτιωμένης διατροφής + 3.400 € για τις δαπάνες φυσιοθεραπείας + 4.410 € για τα έξοδα της συνοδού μητέρας της + 3.150 € για τα έξοδα των δικών της αεροπορικών εισιτηρίων + 10.080 € για τη δαπάνη ιδιαιτέρων μαθημάτων + 1.440 € για τη δαπάνη ψυχολόγου + 27.901,79 € για την αποκατάσταση της ηθικής της βλάβης), οι πρώτος, δεύτερος, τρίτος και ο νόμιμος εκπρόσωπος της τέταρτης εναγόμενης και δια της προσωπικής τους κρατήσεως, διάρκειας ενός (1) έτους. Να αναγνωριστεί ότι οι εναγόμενοι οφείλουν να της καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, το υπόλοιπο του κονδυλίου της αποκατάστασης της ηθικής της βλάβης εκ 72.000 € (100.000 € – 27.901,79 €), νομιμοτόκως από την επόμενη της άσκησης της αγωγής και ως την εξόφληση, ενώ ποσό 89,21 € επιφυλάχθηκε να το αναζητήσει από το ποινικό Δικαστήριο που θα επιληφθεί της υπόθεσης. Τέλος, η ενάγουσα ζητά να καταδικαστούν οι εναγόμενοι στη δικαστική της δαπάνη.
Η κρινόμενη κύρια αγωγή παραδεκτά και αρμόδια καθ’ ύλην και κατά τόπο (άρθρα 14 § 2, 16 περ. 12, 25, 41 Κ.Πολ.Δ), εισάγεται για να συζητηθεί στο Δικαστήριο αυτό κατά την ειδική διαδικασία την προβλεπόμενη από τις διατάξεις των άρθρων 666, 667, 670 έως 676 και 681Α Κ.Πολ.Δ., δεδομένου ότι για το παραδεκτό της συζήτησης καταβλήθηκε το ανάλογο τέλος δικαστικού ενσήμου με τις υπέρ τρίτων προσαυξήσεις (βλ. τα υπ’ αριθ. Α΄ 332046, Α’ 332045, και Α’ 038747 δικαστικά ένσημα (αγωγόσημα), με επικοληθέντα κινητά ένσημα υπέρ Τ.Π.Δ.Α. και το υπ’ αριθμ. 608542 ένσημο του Τ.Ν.), αναφορικά με το καταψηφιστικό μέρος του αιτήματος. Περαιτέρω η ευθεία αγωγή της ενάγουσας, αναφορικά με την κύρια βάση της, είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 914, 297, 298, 299, 330 εδ. β’, 345, 346, 480, 481, 926, 929, 930 εδ. γ΄ 932 Α.Κ., 70, 176, 907, 907, 908, 1047 Κ.Πολ.Δ, άρθ. 2, 4, 9, 10 του ν. ΓΠΝ/1911, άρθ. 2 § 1 και 5 επ. ν. 489/1976. Μη νόμιμο και για τούτο απορριπτέο τυγχάνει το αίτημα της απαγγελίας προσωπικής κράτησης, ως μέσου εκτέλεσης της παρούσας, κατά του νομίμου εκπροσώπου της τέταρτης εναγομένης εταιρίας. Τούτο γιατί στην αγωγή δεν γίνεται επίκληση του ονόματος του νομίμου εκπροσώπου της εταιρίας αυτής, ούτε της αδικοπραξίας στην οποία αυτός προέβη, η οποία σχετίζεται με το επελθόν ζημιογόνο αποτέλεσμα, σε αντίθεση με τους (συν)υπαίτιους οδηγούς, πρώτο και τρίτο των εναγομένων και το δεύτερο, ο οποίος, κατά την αγωγή, παραχώρησε το όχημα του στο πρώτο εναγόμενο, ήτοι σε πρόσωπο που γνώριζε ότι στερείτο άδειας ικανότητας οδηγού. Μη νόμιμο επίσης τυγχάνει το αίτημα επιδίκασης ποσού 4.410 € για τα έξοδα της συνοδού μητέρας της ενάγουσας, για αεροπορικά εισιτήρια για τη μετάβαση της από τη Χίο στην Αθήνα και αντιστρόφως, έξοδα ταξί στην Αθήνα και διατροφής της, καθόσον τα ποσά αυτά αποτελούν ζημία της εν λόγω συγγενούς της ενάγουσας -μητέρας της, η οποία είναι τρίτο πρόσωπο, εμμέσως ζημιωθείσα από τη σε βάρος της ενάγουσας αδικοπραξία.
Περαιτέρω, απορριπτέα, ως έχουσα υποπέσει σε παραγραφή, τυγχάνει η ευθεία αξίωση της ενάγουσας, με την κύρια βάση της αγωγής, σε βάρος της πέμπτης εναγομένης και της έκτης εναγομένης, ασφαλιστικών εταιριών, γενόμενων δεκτών εξάλλου, των σχετικών ενστάσεων της πέμπτης και της έκτης των εναγομένων, κατ’ άρθ. 10 παρ. 2 ν. 489/1976. Τούτο για τον εξής λόγο: Υπό τα στην αγωγή εκτιθέμενα, το ένδικο ατύχημα έλαβε χώρα την 17-9-2004, η δε κρινόμενη αγωγή επιδόθηκε στους εναγομένους, στον πρώτο από αυτούς την 4-6-2008 (βλ. την υπ’ αριθ. 9667 Γ/4-6-2008 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Χίου ……………, στο δεύτερο εναγόμενο, ομοίως την 4-6-2008 (βλ. την υπ’ αριθ. 9666Γ/4-6-2008 έκθεση επίδοσης του ίδιου δικαστικού επιμελητή), στον τρίτο εναγόμενο ομοίως την 4-6-2008 (βλ. την υπ’ αριθ. 9664Γ/4-6-2008 έκθεση επίδοσης του ίδιου δικαστικού επιμελητή), στην τέταρτη εναγόμενη ομοίως την 4-6-2008 (βλ. την υπ’ αριθ. 9665Γ/4-6-2008 έκθεση επίδοσης του ίδιου δικαστικού επιμελητή), στην πέμπτη εναγόμενη την 9-6-2008 (βλ. την υπ’ αριθ. 5890/9-6-2008 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πειραιώς …………… και στην έκτη εναγόμενη την 6-6-2008 (βλ. την υπ’ αριθμ. 5887/6-6-2008 έκθεση επίδοσης του ίδιου δικαστικού επιμελητή). Συνεπώς στις πέμπτη και έκτη εναγόμενες ασφαλιστικές εταιρίες η κρινόμενη αγωγή επεδόθη μετά την παρέλευση διετίας από το ένδικο ατύχημα. Νόμιμη είναι η ευθεία αγωγή της ενάγουσας, αναφορικά με την επικουρική βάση, της σωρευτικής αναδοχής χρέους, σχετικά με τις πέμπτη και έκτη εναγόμενες ασφαλιστικές εταιρίες, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθ. 297, 298, 299, 330 εδ. β΄, 345, 346, 480, 481, 477 Α.Κ., 70 και 907, 908, 176 Κ.Πολ.Δ. Μη νόμιμο, αναφορικά και με την επικουρική βάση της αγωγής, της αναδοχής χρέους, τυγχάνει το αίτημα επιδίκασης ποσού 4.410 € για τα έξοδα της συνοδού μητέρας της ενάγουσας, για αεροπορικά εισιτήρια για τη μετάβαση της από τη Χίο στην Αθήνα και αντιστρόφως, έξοδα ταξί στην Αθήνα και διατροφής της, για τον ίδιο λόγο που ανωτέρω αναφέρθηκε, καθόσον τα ποσά αυτά αποτελούν ζημία της εν λόγω συγγενούς της ενάγουσας – μητέρας της, η οποία είναι τρίτο πρόσωπο, εμμέσως ζημιωθείσα από τη σε βάρος της ενάγουσας αδικοπραξία, Αναφορικά δε με την πλαγιαστική αγωγή της ενάγουσας κατά της πέμπτης και της έκτης των εναγομένων, ασφαλιστικών εταιριών, πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Σύμφωνα με το άρθρο 72 του ΚΠολΔ, οι δανειστές έχουν δικαίωμα να ζητήσουν δικαστική προστασία ασκώντας τα δικαιώματα του οφειλέτη τους, εφόσον εκείνος δεν τα ασκεί, εκτός αν συνδέονται στενά με το πρόσωπο του. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι προϋπόθεση για την άσκηση πλαγιαστικής αγωγής είναι ο πλαγιαστικώς εναγόμενος να είναι οφειλέτης του οφειλέτη του πλαγιαστικώς ενάγοντος. Αίτημα της πλαγιαστικής αγωγής είναι η καταβολή της παροχής από τον πλαγιαστικώς εναγόμενο τρίτο, όχι στον πλαγιαστικώς ενάγοντα, αλλά στον οφειλέτη του. Τούτο όμως προϋποθέτει ο οφειλέτης του πλαγιαστικώς ενάγοντος να είναι δανειστής του πλαγιαστικώς εναγόμενου. Τούτο συμβαίνει όταν η ευθεία αξίωση του τρίτου κατά του ασφαλιστή έχει παραγραφεί και ο ζημιωθείς θέλει να εναγάγει τον τελευταίο ως φερέγγυο νομικό πρόσωπο, μη αρκούμενος μόνο στην ευθύνη του υπόχρεου προς αποζημίωση (οδηγού ή ιδιοκτήτου του ζημιογόνου οχήματος, βλ. Αθ. Κρητικός, Αποζημίωση από τροχαία αυτοκινητιστικά ατυχήματα, έκδ. 1992. παρ. 2200,1876, ΑΠ 433/2008 αδημ. ΕφΘες 3081/2005, Αρμ 2006.69). Μάλιστα νομολογιακά γίνεται δεκτή η δυνατότητα σώρευσης στο ίδιο δικόγραφο τόσο της ευθείας αξίωσης του ζημιωθέντος τρίτου κατά του υπόχρεου σε αποζημίωση, όσο και της πλαγιαστικής αγωγής κατά του ασφαλιστή. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το χρονικό σημείο επίδοσης της αγωγής στον υπόχρεο ασφαλισμένο. Αρκεί η επίδοση του δικογράφου της αγωγής στον ασφαλισμένο να έχει γίνει κατά το χρόνο εκδίκασης των αγωγών στο δικαστήριο. Δεν αποκλείεται ο παθών τρίτος μερικές φορές να ασκεί κατά του ασφαλιστή κύρια την ευθεία αξίωση του και επικουρικά την πλαγιαστική αγωγή για την περίπτωση που ο εναγόμενος ασφαλιστής προτείνει και αποδείξει στην ουσία την ένσταση της παραγραφής του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 489/1976. Ο ενάγων (παθών τρίτος) δανειστής, ζητώντας πλαγιαστικά έννομη προστασία νομιμοποιείται ως μη δικαιούχος διάδικος. Η δυνατότητα ικανοποίησης του δανειστή από το δικαίωμα του οφειλέτη, όπως και η αδράνεια του οφειλέτη προς ενάσκηση του δικαιώματος του αποτελούν στοιχεία για τη δικαιολόγηση εννόμου συμφέροντος στην άσκηση της σχετικής πλαγιαστικής αγωγής, που βέβαια πρέπει πάντοτε να έχει την απαιτούμενη πληρότητα του περιεχομένου της για να μην απορρίπτεται ως αόριστη (ΑΠ 433/2008 αδημ., ΑΠ 398/2007 αδημ.).
Στην προκείμενη περίπτωση η ενάγουσα ζητά κατά τα άνω, εκτός από όσα εκθέτει αναφορικά με τις ευθείες αξιώσεις της, να υποχρεωθούν η πέμπτη και η έκτη – πλαγιαστικώς εναγόμενες, να καταβάλουν στους αντίστοιχους ασφαλισμένους τους, δεύτερο και τέταρτη εναγομένους, το ποσό των 60.000 € (279 € που δαπάνησε η ενάγουσα για εξετάσεις + 8.610 € για την πλασματική δαπάνη της αποκλειστικής νοσοκόμας + 720 € για τη δαπάνη της βελτιωμένης διατροφής + 3.400 € για τις δαπάνες φυσιοθεραπείας + 4.410 € για τα έξοδα της συνοδού μητέρας της + 3.150 € για τα έξοδα των δικών της αεροπορικών εισιτηρίων + 10.080 € για τη δαπάνη ιδιαιτέρων μαθημάτων + 1.440 € για τη δαπάνη ψυχολόγου + 27.901,79 € για την αποκατάσταση της ηθικής της βλάβης) και να αναγνωριστεί ότι η πέμπτη και η έκτη – πλαγιαστικώς εναγόμενες, υποχρεούνται να καταβάλουν στους αντίστοιχους ασφαλισμένους τους, δεύτερο και τέταρτη εναγομένους, το ποσό των 72.000 €, για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης της ενάγουσας. Η αγωγή αυτή είναι νόμιμη, σύμφωνα με τις ανωτέρω εκτεθείσες νομικές σκέψεις, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθ. 69 περ. ε, 70, 72, 176, 269, 907, 908 Κ.Πολ.Δ., 297, 298, 299, 330 εδ. β’, 345, 346 Α.Κ., 189 Ε.Ν., αρθρ. 1, 2, 4, 5, 6 του ν. 489/1976, δεδομένου ότι για το παραδεκτό της συζήτησης της καταβλήθηκε το νόμιμο τέλος δικαστικού ενσήμου με τις υπέρ τρίτων προσαυξήσεις (βλ. τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα υπ’ αριθμ. Α’ 038744, Α’ 038745, Α1 332043 και Α’ 332044 δικαστικά ένσημα [αγωγόσημα] με επικοληθέντα κινητά ένσημα υπέρ Τ.Π.Δ.Α. και το υπ’ αριθμ. 608541 ένσημο του Τ.Ν.). Τούτο για τους εξής λόγους: Νόμιμα σωρεύονται κατά τα άνω, στο ίδιο δικόγραφο, οι ευθείες και οι πλαγιαστικές αξιώσεις (επικουρικά) κατά της πέμπτης και της έκτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας και νόμιμα ασκούνται οι πλαγιαστικές αγωγές, εφόσον κατά τη συζήτηση κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, έχει επιδοθεί η ευθεία αγωγή κατά του δεύτερου και της τέταρτης των εναγομένων, ο οποίοι καλύπτονται από την ασφαλιστική σύμβαση ως κύριοι και κάτοχοι των ζημιογόνων οχημάτων. Όμως μη νόμιμα και για τούτο απορριπτέα τυγχάνουν τα αιτήματα της πλαγιαστικής αγωγής περί καταδίκης της πέμπτης και έκτης των εναγομένων, να καταβάλουν, στους δεύτερο και τέταρτη εναγόμενους -ασφαλισμένους τους, αντιστοίχως, για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης της πρώτης ενάγουσας – καλούσας, ποσού 27.901,79 € και περί αναγνώρισης της υποχρέωσης καταβολής στους δεύτερο και τέταρτη εναγομένους – ασφαλισμένους των πλαγιαστικώς εναγομένων, ποσού 72.000 €, ομοίως για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης της ενάγουσας, καθόσον το δικαίωμα ασκήσεως πλαγιαστικής αγωγής παρέχεται μόνον αναφορικά με τα περιουσιακής φύσεως και όχι τα προσωποπαγή δικαιώματα, όπως το ανωτέρω, της αποκατάστασης της ηθικής βλάβης του προσώπου (ΕφΠειρ 1/2005, ΔΕΕ 2005.306). Μη νόμιμο, αναφορικά και με την επικουρική πλαγιαστική αγωγή τυγχάνει το αίτημα επιδίκασης ποσού 4.410 € για τα έξοδα της συνοδού μητέρας της ενάγουσας, για αεροπορικά εισιτήρια για τη μετάβαση της από τη Χίο στην Αθήνα και αντιστρόφως, έξοδα ταξί στην Αθήνα και διατροφής της, για τον ίδιο λόγο που ανωτέρω αναφέρθηκε, καθόσον τα ποσά αυτά αποτελούν ζημία της εν λόγω συγγενούς της ενάγουσας – μητέρας της, η οποία είναι τρίτο πρόσωπο, εμμέσως ζημιωθείσα από τη σε βάρος της ενάγουσας αδικοπραξία. Επομένως η αγωγή αυτή (η πλαγιαστική), θα ερευνηθεί ως προς την ουσιαστική αυτής βασιμότητα αν απορριφθεί η αξίωση της ενάγουσας κατά των ασφαλιστικών εταιριών, κατά τις διατάξεις περί αναδοχής χρέους, δεδομένου ότι οι ευθείες αξιώσεις κατά την κύρια βάση της αγωγής, κατά των ασφαλιστικών εταιριών έχουν απορριφθεί λόγω παραγραφής κατά τα ανωτέρω.
Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρος της ενάγουσας …………… και την ανωμοτί κατάθεση του τρίτου εναγομένου, που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά και τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και νόμιμα προσκομίζουν, είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα, είτε για να χρησιμεύσουν ως τεκμήρια, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Την 17-9-2004 και περί ώρα 15:00 ο τρίτος εναγόμενος, οδηγούσε το με αριθμό κυκλοφορίας …………… Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο της κυριότητας της τέταρτης εναγόμενης, ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων ζημιές από την κυκλοφορία του, στην έκτη εναγόμενη και κινείτο με μικρή ταχύτητα που δεν υπερέβαινε τα 30 χιλ/ώρα επί της Ε. Ο. Χίου -Λιθίου, στην νήσο Χίο, στην περιοχή Χαλκείας, με κατεύθυνση από Ζυφιά προς Χίο. Η ως άνω Ε.Ο. είναι διπλής κατευθύνσεως πλάτους 4,80 μέτρων, ενώ αυξομειώνεται το πλάτος της φτάνοντας ως τα 5,10 μέτρα, δηλαδή είναι δρόμος στενός και χρήζει προσοχής από τους οδηγούς των οχημάτων. Την ίδια ώρα ο πρώτος εναγόμενος, ο οποίος στερείτο άδεια ικανότητας οδήγησης, οδηγούσε το με αριθμό κυκλοφορίας …………… Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο της ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγόμενου, ασφαλισμένο για τις προς τρίτους ζημίες στην πέμπτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία και κινείτο επί της ίδιας ως άνω Ε.Ο., με αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή από Χίο προς Ζυφιά. Στο όχημα αυτό επέβαινε η ενάγουσα στο πίσω κάθισμα, η οποία δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας και η αδελφή του πρώτου εναγομένου ……………, η οποία έφερε κανονικά ζώνη ασφαλείας. Ο πρώτος εναγόμενος είχε αναπτύξει υπερβολική ταχύτητα, σχετικά με τις επικρατούσες συνθήκες, ήτοι δρόμο στενό, με δεξιά καμπύλη στο οδόστρωμα, σε σχέση με την πορεία του, περιορισμένη ορατότητα λόγω δέντρου που υπήρχε στην πορεία του, χωρίς να έχει επικεντρωμένη την προσοχή του στην οδήγηση του αυτοκινήτου του και χωρίς να ασκεί τον έλεγχο και την εποπτεία αυτού ώστε ανά πάσα στιγμή να είναι σε θέση να ενεργεί τους αναγκαίους χειρισμούς, κατά παράβαση του άρθ. 19 παρ. 2 του ΚΟΚ. Ο τρίτος εναγόμενος, όταν έφτασε στο 8° χιλιόμετρο της ως άνω Ε.Ο. όπου ως προς την πορεία του υπήρχε αριστερή καμπύλη στο οδόστρωμα, εισήλθε και αυτός παρανόμως, εν μέρει, στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, ήτοι σ’ αυτό του πρώτου εναγομένου, κατά περίπου 0,40 μ. ως 0,50 μ., κατά παράβαση του άρθ. 16 παρ. 1 και 4 του ΚΟΚ. Ο πρώτος εναγόμενος, ο οποίος όπως προεξετέθη ερχόταν αντίθετα, βλέποντας αιφνιδίως και σε μικρή απόσταση το φορτηγό, δεδομένης της δεξιάς στροφής στην πορεία του και του δέντρου που ελάττωνε την ορατότητα, δηλαδή σε απόσταση μικρότερη των 15 μ., απώλεσε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, λόγω της αυξημένης ταχύτητας του και επέπεσε με εξαιρετική σφοδρότητα με την εμπρόσθια αριστερή πλευρά του, στην εμπρόσθια αριστερή γωνία του φορτηγού και εν συνεχεία με την εμπρόσθια αριστερή του γωνία, στον οπίσθιο δεξιό τροχό του φορτηγού και αφού διέγραψε στροφή 180 μοιρών, εξετράπη προς τα δεξιά και ακινητοποιήθηκε εκτός οδοστρώματος, στο ρεύμα πορείας προς Ζυφιά, έχοντας μέτωπο προς την πόλη της Χίου. Από τη σύγκρουση αυτή επήλθε ο τραυματισμός της ενάγουσας, η οποία λόγω του ότι δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας εκσφενδονίστηκε έξω από το αυτοκίνητο σπάζοντας το παρμπρίζ αυτού και βρέθηκε σε παρακείμενο χωράφι, σε ύπτια θέση. Τα ανωτέρω συμπεράσματα προκύπτουν από την έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος του Τ.Τ. Χίου και το πρόχειρο σχεδιάγραμμα, όπου αναφέρονται οι κυκλοφοριακές συνθήκες που επικρατούσαν (μικρή ροή οχημάτων), το πλάτος τον οδοστρώματος (το οποίο στο σημείο του ενδίκου ατυχήματος είχε πλάτος 4,80 μ.), την κατάσταση τον οδοστρώματος (ξηρά), την υπάρχουσα καμπύλη στο σημείο του ατυχήματος, τον περιορισμό της ορατότητας λόγω δέντρου που υπήρχε δεξιά στην πορεία προς Ζυφιά, τα ίχνη τροχοπέδησης του αυτοκινήτου του πρώτου των εναγομένων μήκους 13,50 μ., το σημείο που βρέθηκαν τα δύο αυτοκίνητα και τα σημεία σύγκρουσης αυτών, τα ίχνη από χώματα, προερχόμενα από τους λασπωτήρες του φορτηγού, σε απόσταση 0,50 μ. περίπου από τη νοητή ευθεία που χωρίζει τα δύο (2) ρεύματα κυκλοφορίας, εντός του ρεύματος πορείας του ι.χ. αυτοκινήτου, από τα οποία προκύπτει ότι το σημείο σύγκρουσης των οχημάτων ευρισκόταν στο άκρο του ρεύματος πορείας του ι.χ., η μικρή ταχύτητα του φορτηγού (όπως προκύπτει από την ανάλυση του ταχογράφου), το ότι ο πρώτος εναγόμενος στερείτο της κατά τον νόμο απαιτούμενης άδειας ικανότητας οδήγησης. Τα ίδια συνάγονται εξάλλου και από την με ημερομηνία 8-10-2004 ένορκη προανακριτική κατάθεση του πρώτου εναγόμενου, στην οποία αυτός παραδέχεται ότι η ταχύτητα του αυτοκινήτου του ήταν 70 χλμ./ώρα και ότι απώλεσε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του από χαλίκια που υπήρχαν στο οδόστρωμα, καθώς και ότι στερείτο άδειας ικανότητας οδήγησης, καθόσον είχε αποτύχει στις σχετικές εξετάσεις. Τα ίδια εξάλλου ενισχύονται και από τις με ημερομηνία 8-10-2004 και 16-3-2005 καταθέσεις του τρίτου εναγομένου. Κατόπιν των ανωτέρω προκύπτει ότι το ένδικο ατύχημα και ο τραυματισμός της ενάγουσας οφείλονται σε συντρέχουσα υπαιτιότητα αμφοτέρων των οδηγών, η οποία συνίσταται στο ότι ο πρώτος εναγόμενος οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα και εξ αυτής απώλεσε τον έλεγχο του οχήματος του, οδηγούσε δε χωρίς να έχει συνεχώς τεταμένη την προσοχή του και να είναι σε θέση να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς, δεδομένης της στενότητας του δρόμου και της μειωμένης ορατότητας και στο ότι ο οδηγός του φορτηγού – τρίτος εναγόμενος είχε ελαφρά εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Το ποσοστό συνυπαιτιότητας εκάστου οδηγού δεν θα καθοριστεί με τούτη την απόφαση καθόσον δεν είναι αντικείμενο αυτής της δίκης, αλλά θα ερευνηθεί όταν υποβληθεί αίτημα αναγωγής μεταξύ των υπαιτίων οδηγών. Σημειώνεται ότι το συντρέχον πταίσμα του οδηγού του αυτοκινήτου στο οποίο επέβαινε η ενάγουσα δεν μπορεί να καταλογιστεί σ’ αυτήν, η οποία ήταν επιβάτης, καθόσον δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της παρ. 2 του άρθρου 300 ΑΚ και, συνεπώς, ένα τέτοιο συντρέχον πταίσμα δεν επιτρέπεται κατά νόμο να ληφθεί υπόψη ως προσδιοριστικός παράγοντας για τον καθορισμό τον ύψους της αποζημίωσης της παθούσας, δεδομένου ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για παράγοντα που συνετέλεσε στη μειωμένη ικανότητα οδήγησης τον οδηγού του οχήματος και θα μπορούσε να προβλεφθεί από αυτήν προ της επιβίβασης της. Τέτοιος παράγων είναι η έλλειψη άδειας ικανότητας οδηγού από τον πρώτο εναγόμενο, όμως δεν αποδεικνύεται από κάποιο αποδεικτικό μέσο η γνώση της ενάγουσας σχετικά με την έλλειψη αυτή, επομένως ούτε αυτό το πταίσμα του πρώτου εναγομένου μπορεί να καταλογιστεί στην ενάγουσα (βλ. σχετ. ΑΠ 122/2006 δημ. ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 740/2005 Επιδικία 2006.217 και ΑΠ 1094/2004 δημ. ΝΟΜΟΣ), απορριπτόμενης ως ουσιαστικά αβάσιμης της σχετικής ένστασης των εναγομένων. Αντίθετα το γεγονός ότι η ενάγουσα δεν έφερε ζώνη ασφαλείας συντέλεσε στην έκταση του τραυματισμού της, όπως κατωτέρω αναλύεται, δεδομένου ότι, όπως προεξετέθη, αυτή εκσφενδονίστηκε εκτός του οχήματος στο οποίο επέβαινε, σπάζοντας το μπροστινό παρμπρίζ. Ο τραυματισμός της δε θα είχε αποκλεισθεί, άλλως θα είχε περιορισθεί, αν φορούσε ζώνη ασφαλείας. Σημειώνεται ότι από τα διδάγματα της κοινής πείρας συνάγεται ότι αφού το αυτοκίνητο στο οποίο η ενάγουσα επέβαινε τέθηκε σε κυκλοφορία το έτος 1997 (βλ. επικαλούμενη και προσκομιζόμενη άδεια κυκλοφορίας), αυτό έφερε ζώνες ασφαλείας στα πίσω καθίσματα, επομένως η ενάγουσα κατά παράβαση της παρ. 5 άρθ. 12 του ΚΟΚ δεν φορούσε αυτή, γεγονός που συντέλεσε στον τραυματισμό της και στην έκταση αυτού, σε ποσοστό 30%, δεδομένου ότι σε αντίθετη περίπτωση, δηλαδή αν πράγματι φορούσε ζώνη ασφαλείας, σύμφωνα και με τα διδάγματα της κοινής πείρας, δεν θα υφίστατο τόσο σοβαρό τραυματισμό (βλ. κατωτέρω), γενόμενου δεκτού εξάλλου κατά ένα μέρος, του σχετικού ισχυρισμού των εναγομένων. Αποδεικνύεται περαιτέρω ότι μετά το ατύχημα η ενάγουσα μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο Χίου. Εκεί διαγνώστηκε ότι υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, κάταγμα αριστερού μηριαίου, κάταγμα διαφύσεως δεξιάς ωλένης και κάταγμα διαφύσεως δεξιάς κερκίδος καθώς και κακώσεως κεφαλής και μαλακών μορίων αριστεράς κνήμης. Υπεβλήθη σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και εν συνεχεία έγινε συρραφή θλαστικού τραύματος μετωπιαίας χώρας. Υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση σε δυο (2) χρόνους, ήτοι εσωτερική οστεοσύνθεση με ενδομυελική ήλωση αριστερού μηριαίου και σε εσωτερική οστεοσύνθεση με πρόκα βιδός δεξιάς ωλένης και κερκίδος. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της υπεβλήθη σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Εξήλθε από το Νοσοκομείο Χίου την 02.10.2004 και την 07.10.2004, μεταφέρθηκε με το ασθενοφόρο εκ νέου στο Γενικό Νοσοκομείο Χίου. Την ίδια ημέρα παρουσίασε παροδικά συγχυτικά επεισόδια και απώλεια μνήμης, ενώ βρισκόταν σε αγχώδη καταθλιπτική κατάσταση. Την 08.10-2004 πήρε εξιτήριο, αφού της χορηγήθηκε και αγωγή ηρεμιστικών φαρμάκων. Στη συνέχεια η ενάγουσα, η οποία σε κάθε περίπτωση έχει δικαίωμα στην επιλογή των θεραπόντων ιατρών και του θεραπευτικού ιδρύματος στο οποίο επιθυμεί να νοσηλευθεί, την 10.10.2004 μετέβη στην Αθήνα και νοσηλεύθηκε στο Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο Αθηνών «ΥΓΕΙΑ». Υπεβλήθη σε πλήρη σειρά ιατρικών εξετάσεων, ακτινογραφίες, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, ηλεκρομυογράφημα άκρων, ψυχολογική εξέταση καθώς και σε φυσικοθεραπείες λόγω της πλήρους ακινησίας των δαχτύλων του αριστερού ποδιού. Εξήλθε την 13.10.2004, της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή ενώ συνεστήθησαν συνεδρίες φυσικοθεραπείες (ηλεκτροθεραπεία, ενεργητική και ήπια παθητική φυσικοθεραπεία). Από τον Οκτώβριο τον 2004 έως και τέλη Ιουνίου 2005, παρέμεινε κλινήρης. Τους τρεις (3) πρώτους μήνες βρισκόταν σε κατάσταση ακινησίας, υποβαλλόμενη σε φυσιοθεραπείες προκειμένου να αντιμετωπιστεί πάρεση των νεύρων του αριστερού ποδιού και να ενδυναμωθεί το πόδι. Ακολούθως από αρχές Φεβρουαρίου τον έτους 2005, άρχισε να σηκώνεται από το κρεβάτι και να κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο, όπως και η ίδια εξάλλου ομολογεί στην αγωγή της, κατ’ αρθρ. 352 Κ.Πολ.Δ. (σελ. 4η στίχος τελευταίος). Κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς της συνέχισε τις φυσικοθεραπείες στο ειδικό αθλητικό εργομετρικό κέντρο του …………… στη Γλυφάδα Αττικής στο οποίο μετέβαινε, μια φορά τη βδομάδα, χωρίς όμως να προσκομίζεται σχετική απόδειξη, για χρονικό διάστημα πέντε (5) μηνών, ήτοι από Φεβρουάριο 2005 έως και Ιούνιο 2005. Στη συνέχεια την 02.05.2008 εισήχθη εκ νέου στην Ορθοπεδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Χίου προκειμένου να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης των υλικών οστεοσύνθεσης αριστερού μηριαίου και δεξιού αντιβραχίου. Από το Νοσοκομείο εξήλθε την 04.05.2008 αφού της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή και της συνεστήθη επανέλεγχος την 13.05.2008 για αφαίρεση ραμμάτων και φυσικοθεραπεία. Όλα τα ανωτέρω αποδεικνύονται από τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα, το από 07.10.2004 εισιτήριο του Γενικού Νοσοκομείου Χίου, το υπ’ αριθ. πρωτοκόλλου 5399/07.10.2004 πιστοποιητικό νοσηλείας του Γενικού Νοσοκομείου Χίου, το από 07.10.2004 πιστοποιητικό νοσηλείας του Γενικού Νοσοκομείου Χίου, το από 17.09.2004 πόρισμα του Διευθυντή τον Εργαστηρίου Απεικονιστικής Ιατρικής του Γενικού Νοσοκομείου Χίου Χαλκιά Στυλιανού, την με ημερομηνία 02.10.2004 ιατρική γνωμάτευση του Δ/ντή της Ορθοπεδική Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Χίου, το από 02.10.2004 εξιτήριο τον Γενικού Νοσοκομείου Χίου, το από 04.10.2004 έγγραφο του ιατρού της Ορθοπεδικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Χίου Καφαράκη Γεωργίου, με το οποίο ορίστηκε η μεταφορά της ενάγουσα στο ανωτέρω νοσοκομείο με ασθενοφόρο, το με ημερομηνία 08.10.2004 παραπεμπτικό έγγραφο τον Δ/ντή Νευρολογικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Χίου, προκειμένου να υποβληθεί η ενάγουσα σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, το από 12.10.2004 Εισιτήριο τον Γενικού Νοσοκομείου Χίου, το από 15.10.2004 Εξιτήριο του Γενικού  Νοσοκομείου Χίου, το από 16.10.2004 συνταγολόγιο χορήγησης ηρεμιστικών φαρμάκων, το υπ’ αριθμ. πρωτ. 5567/25.10.2004 πιστοποιητικό νοσηλείας τον Γενικού Νοσοκομείου Χίου, το από 10.10.2004 έγγραφο του Διαγνωστικού και Θεραπευτικού Κέντρου Αθηνών «ΥΓΕΙΑ», την από 13.10.2004 ιατρική γνωμάτευση τον ορθοπεδικού χειρούργου …………… του Διαγνωστικού και Θεραπευτικού Κέντρου Αθηνών «ΥΓΕΙΑ», το από 13.10.2004 εξιτήριο του Διαγνωστικού και Θεραπευτικού Κέντρου Αθηνών «ΥΓΕΙΑ», την από 04.11.2004 ιατρική γνωμάτευση του διευθυντή της νευρολογικής κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Χίου ……………, το από 13.05.2008 εισιτήριο του Γενικού Νοσοκομείου Χίου και το από 13.05.2008 εξιτήριο του Γενικού Νοσοκομείου Χίου. Ήδη δε μετά την αφαίρεση και των υλικών οστεοσυνθεσης της ενάγουσας και μετά πάροδο έτους από τον ένδικο τραυματισμό της, η υγεία της ενάγουσας αποκαταστάθηκε πλήρως και ο ένδικος τραυματισμός της σταμάτησε να αναδύει συνέπειες. Ο μάρτυρας απόδειξης μπορεί μεν να κατέθεσε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου ότι το πόδι της ενάγουσας εμφανίζει γωνίωση και ότι το χέρι της εμφανίζει αγκύλωση, όμως δεδομένου ότι δεν προσκομίζονται ιατρικά πιστοποιητικά σχετικώς, η κατάσταση της υγείας της ενάγουσας πρέπει να θεωρηθεί αποκατασταθείσα. Αναφορικά με τα κονδύλια της αγωγής, λεκτέα τα εξής: Η ενάγουσα αιτείται μεταξύ άλλων, ποσό 279,21 € που κατέβαλε για έξοδα εξετάσεων στο Νοσοκομείο «Υγεία», 3.400 € που κατέβαλε για φυσιοθεραπείες και 1.440 € που κατέβαλε στην ψυχολόγο που την παρακολουθούσε. Η ενάγουσα, κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος ήταν ανήλικη, μαθήτρια λυκείου και κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, εμμέσως ασφαλισμένη στον ασφαλιστικό φορέα των γονέων της. Ο μάρτυρας δε απόδειξης, κατά την επ’ ακροατηρίω εξέταση του κατέθεσε ότι ο ίδιος είναι ασφαλισμένος στο Τ.Ε.Β.Ε. και ότι στις ιατρικές δαπάνες ήταν ελάχιστη η συμμετοχή του ασφαλιστικού του φορέα, χωρίς να εξειδικεύεται πόση ήταν αυτή. Κατ’ άρθ. 47 παρ. 6 του ν. 3518/2006 προβλέφθηκε και για τον Ο.Α.Ε.Ε. ανάλογη εφαρμογή της παρ. 5 του άρθ. 10 του ν. δ. 4104/1960, οπότε κατά την παρ. 1 του άρθ. 18 του ν. 4476/1965 όπως συμπληρώθηκε με το άρθρ. 18 του ν. 1654/1986 η ενάγουσα πρέπει να προσκομίσει βεβαίωση του Ο.Α.Ε.Ε., για το αν καλύφθηκαν από το φορέα αυτόν οι δαπάνες στις οποίες ισχυρίζεται ότι υποβλήθηκε για ιατρικές εξετάσεις, για φυσιοθεραπείες και επισκέψεις ψυχολόγου. Επομένως ως προς τα σχετικά αιτούμενα κονδύλια εκ 279,21 € + 3.400 € + 1.440 € πρέπει να αναβληθεί η δίκη κατ1 άρθ. 249 Κ.Πολ.Δ. ωσότου προσκομιστεί βεβαίωση του Ο.Α.Ε.Ε., σχετικά με τα πιθανώς καταβληθέντα από τον οργανισμό αυτό, για τις παραπάνω αιτίες. Πρέπει δε να σημειωθεί και το εξής: Όπως προκύπτει από σχετική ένδειξη στα ανωτέρω επικαλούμενα και προσκομιζόμενα έγγραφα του νοσοκομείου «Υγεία», υφίσταται εκκρεμότητα από την ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία ……………. Κατόπιν της επισήμανσης αυτής πρέπει να τονιστούν τα κάτωθι: Ο ζημιούμενος δεν πρέπει να λάβει ούτε λιγότερα, ούτε περισσότερα από όσα αρκούν και απαιτούνται για την αποκατάσταση της ζημίας του. Ρήγμα στη θεμελιακή αυτή αρχή δημιουργεί η Α. Κ. 930 παρ. 3 Α. Κ. Αυτή ορίζει ότι η αξίωση αποζημιώσεως δεν αποκλείεται από το λόγο ότι κάποιος άλλος έχει την υποχρέωση α αποζημιώσει ή να διατρέφει αυτόν που αδικήθηκε. Άλλος κατά την έννοια της πιο πάνω διάταξης μπορεί να είναι οποιοσδήποτε τρίτος, ως λ.χ. το δημόσιο, οι ασφαλιστικοί οργανισμοί, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι συγγενείς, ο εργοδότης κλπ., ακόμη και ο ίδιος ο ζημιώσας. Περαιτέρω από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 27 παρ. 1, 31 παρ. 3 και 14 παρ. 1 του Ν. 2496/1997, που ορίζουν η πρώτη, ότι στην ασφάλιση προσώπων το ασφάλισμα συνίσταται είτε στην καταβολή ορισμένου χρηματικού ποσού εφάπαξ ή σε περιοδικές προσόδους (ασφάλιση ποσού), είτε στην αποκατάσταση της συγκεκριμένης οικονομικής ζημίας, που προήλθε εξ αιτίας ασθενείας ή ατυχήματος του ασφαλισμένου, η δεύτερη ότι επί ασφαλίσεως ατυχημάτων μπορεί να συμφωνηθεί η καταβολή ασφαλίσματος, που αντιστοιχεί είτε στις συγκεκριμένες άμεσες ζημιές του ασφαλισμένου είτε στα τυχόν κατ’ αποκοπή για κάθε περίπτωση συμφωνημένα ποσά εφάπαξ ή σε περιοδικές παροχές, είτε στην παροχή ιατροφαρμακευτικών και χειρουργικών υπηρεσιών, συνάγεται ότι αν συμφωνήθηκε η καταβολή των συγκεκριμένων άμεσων ζημιών, έχουν εφαρμογή τα άρθρα 14 και 15 του ως άνω Κατά δε το άρθρο 32 παρ. 2 του ίδιου νόμου οι διατάξεις του άρθρου 31 εφαρμόζονται αναλόγως και στην ασφάλιση ζημιών. Εξάλλου, κατά το άρθρο 14 παρ. 1,3 του προαναφερόμενου νόμου, εάν ο λήπτης της ασφάλισης έχει αξίωση προς αποκατάστασης της ζημίας κατά τρίτου, η αξίωση περιέχεται στον ασφαλιστή, στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε. Ο λήπτης της ασφάλισης, και, σε περίπτωση της ασφάλισης για λογαριασμό, ο ασφαλισμένος και ο τυχόν τρίτος δικαιούχος του ασφαλίσματος, υποχρεούνται να διαφυλάξουν τα δικαιώματα τους κατά του τρίτου που περιέρχονται στον ασφαλιστή. Παραβίαση της υποχρέωσης αυτής, επάγεται ευθύνη των υπόχρεων, προς αποκατάσταση της ζημιάς του ασφαλιστή. Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων συνάγεται ότι και στις ασφαλίσεις προσώπων, ειδικότερα δε στις ασφαλίσεις ασθενειών και ατυχημάτων, στις οποίες συμφωνήθηκε η καταβολή συγκεκριμένων άμεσων ζημιών, ενώ κατά την κρατούσα πριν από την ισχύ του άνω νόμου άποψη, δεν ήταν ανεπίτρεπτος ο πλουτισμός ή είσπραξη από τον ασφαλισμένο για την ίδια ζημιά τόσο του ασφαλίσματος όσο και της αποζημιώσεως από τον προξενήσαντα το ατύχημα αστικώς υπεύθυνο, ήδη, από την ισχύ του άνω νόμου, προβλέπεται η εφαρμογή της διάταξης για υποκατάσταση του ασφαλιστή, η οποία έχει ως συνέπεια την έλλειψη δυνατότητας σωρευτικής ικανοποίησης του ζημιωθέντος από τον υπαίτιο της ζημίας και από τον ασφαλιστή. Ας σημειωθεί ότι η υποκατάσταση του ασφαλιστή ισχύει γενικά στις ασφαλίσεις ζημιών τόσο υπό την ισχύ του ΕμπΝ όσο και υπό την ισχύ του άνω ασφαλιστικού νόμου, στην περίπτωση δε που ο ασφαλισμένος ικανοποιηθεί πλήρως από τον υπεύθυνο τρίτο δεν έχει πλέον αξίωση κατά του ασφαλιστή (ΑΠ 1449/2007 αδημ. ΑΠ 1411/2006, ΕΠΙΔΙΚΙΑ 2007, 300, ΕφΑΘ 2877/2003, ΕλλΔνη 35,196). Επομένως, σύμφωνα με τα ανωτέρω, το αιτούμενο ποσό εκ 279,21 € για εξετάσεις στο νοσοκομείο «Υγεία» + 3.400 € για δαπάνες φυσιοθεραπείας + 1.440 € για επισκέψεις σε ψυχολόγο, ενδέχεται να καταβλήθηκαν ή να καλύφθηκαν από την άνω ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία …………… και έτσι κατά το ποσό αυτό ενδέχεται να έχει εκ του νόμου υποκατασταθεί η ασφαλιστική εταιρία. Επομένως για αυτό τον επιπρόσθετο λόγο πρέπει να αναβληθεί η δίκη κατ’ άρθ. 249 Κ,Πολ.Δ. ωσότου προσκομιστεί βεβαίωση της ασφαλιστικής εταιρίας ……………, για το αν υφίσταται ή όχι σύμβαση ασφάλισης ζωής ή ατυχήματος της ενάγουσας αμέσως ή εμμέσως, μέσω των γονέων της και αν καταβλήθηκε από την εταιρία αυτή κάποιο ποσό για νοσήλια της ενάγουσας ή ιατρικές δαπάνες ή δαπάνες διενέργειας φυσιοθεραπειών ή επισκέψεων σε ψυχολόγο, γενόμενου δεκτού εξάλλου του σχετικού ισχυρισμού των εναγομένων. Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι η ενάγουσα κατά τα άνω χρονικά διαστήματα, από 17-9-2004 ως 2-10-2004, από 7-10-2004, ως 8-10-2004 και από 10-10-2004 ως 13-10-2004, που νοσηλευόταν στα άνω νοσοκομεία, αδυνατούσε να αυτοεξυπηρετηθεί επαρκώς, και είχε την ανάγκη παροχής υπηρεσιών άλλου προσώπου, για 8 ώρες ημερησίως, δηλαδή για μία βάρδια εκτός αυτής κατά την οποία τη φρόντιζε το νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου. Τις υπηρεσίες αυτές της παρείχε η μητέρα της, άνευ ανταλλάγματος, με εντατικοποίηση των προσπαθειών της και πέραν της ηθικής της υποχρέωσης να της συμπαραστέκεται (ΕφΑΘ 1982/2004, ΕΠΙΔΙΚΙΑ 2006.24). Το γεγονός, άλλωστε, ότι τις παραπάνω υπηρεσίες τις κάλυψε το παραπάνω, συγγενικό πρόσωπο της ενάγουσας, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ωφέλεια των υπόχρεων εναγομένων και σε αποφυγή καταβολής από αυτούς, της σχετικής αποζημιώσεως, αφού η οικειοθελής προσφορά των οικείων, δεν μπορεί να αποβαίνει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 930 § 3 του ΑΚ, προς όφελος του εναγομένου (ΕφΑθ 1982/2004 αδημ). Επομένως, η ενάγουσα δικαιούται για το λόγο αυτό αποζημίωση ίση με το ποσό που θα κατέβαλε (πλασματική δαπάνη), σε τρίτο πρόσωπο (αποκλειστική νοσοκόμα), για την παροχή αντίστοιχων υπηρεσιών, ανερχόμενη σε 30 €/ημέρα, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, συνολικά σε 600 € (30 €/ημέρα Χ 20 ημέρες). Ομοίως το ίδιο ως άνω πρόσωπο παρείχε στην ενάγουσα τις υπηρεσίες της κατά το χρονικό διάστημα από 14-10-2004 ως και το μήνα Φεβρουάριο του έτους 2Ο05 που η ενάγουσα, όπως και η ίδια παραδέχεται, σηκώθηκε και κινείτο με αναπηρικό αμαξίδιο αρχικά, επομένως μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί, αδιαφόρως της ιδιαίτερης προσοχής που έπρεπε να επιδεικνύει και της σχετικής δυσκολίας, μέχρι την πλήρη αποκατάσταση της υγείας της. Επομένως η ενάγουσα δικαιούται για το λόγο αυτό αποζημίωση ίση με το ποσό που θα κατέβαλε (πλασματική δαπάνη), σε τρίτο πρόσωπο (αποκλειστική νοσοκόμα – οικιακή βοηθό – βοηθό νοσηλείας), ανερχόμενη σε 700 €/μήνα Χ 4,5 μήνες = 3.150 €. Συνολικά η πλασματική δαπάνη για αποκλειστική νοσοκόμα και οικιακή βοηθό – βοηθό νοσηλείας της ενάγουσας ανέρχεται σε 600 € + 3.150 € = 3.750 €, το οποίο πρέπει να μειωθεί κατά ποσοστό 30%, ήτοι 1.125 €, δηλαδή κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητας της ενάγουσας, αναφορικά με τον τραυματισμό της. Επομένως στο υπόλοιπο εκ 3.750 € -1.125 € = 2.625 €, ανέρχεται η αξίωση της ενάγουσας εκ της αιτίας αυτής, συνεπώς το σχετικό αιτούμενο κονδύλιο για πλασματική δαπάνη αποκλειστικών νοσοκόμων πρέπει να απορριφθεί ως προς το επιπλέον. Περαιτέρω, αποδεικνύεται, σύμφωνα με την κατάθεση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου, του μάρτυρος απόδειξης και σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ότι η ενάγουσα, λόγω των καταγμάτων της είχε αυξημένες ανάγκες σε τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες και ασβέστιο και δαπάνησε για βελτιωμένη διατροφή, ποσό 3 €/ημέρα για χρονικό διάστημα από τη 13-10-2004 που εξήλθε κατά τα άνω του νοσοκομείου και για χρονικό διάστημα 3 μηνών. Για την αιτία αυτή δαπάνησε συνολικά 3 μήνες Χ 30 ημέρες/μήνα = 90 ημέρες Χ 3 €/ημέρα = 270 €, το οποίο πρέπει να μειωθεί κατά ποσοστό 30%, ήτοι 81 €, δηλαδή κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητας της ενάγουσας, αναφορικά με τον τραυματισμό της. Επομένως στο υπόλοιπο εκ 270 € – 81 € = 189 €, ανέρχεται η αξίωση της ενάγουσας εκ της αιτίας αυτής, συνεπώς το σχετικό αιτούμενο κονδύλιο για βελτιωμένη τροφή πρέπει να απορριφθεί ως προς το επιπλέον. Περαιτέρω, δεν αποδεικνύεται με ποια από τις υπάρχουσες αεροπορικές εταιρίες μετέβαινε η ενάγουσα από και προς τη Χίο, κατά τις ημερομηνίες που παρακολουθούσε φυσιοθεραπείες στο φυσιοθεραπευτικό – εργομετρικό κέντρο στη Γλυφάδα, ούτε σε ποιο ποσό ανερχόταν το μετ’ επιστροφή εισιτήριο κάθε φορά, με δεδομένη την ευχέρεια της κράτησης του αντίστοιχου εισιτηρίου πολύ ενωρίτερον της κάθε μετάβασης, λαμβανομένου υπόψη ότι οι επισκέψεις αυτές στην Αθήνα δεν ήταν έκτακτες. Ομοίως δεν αποδεικνύεται ότι κατά τη μετάβαση της ενάγουσας στην Αθήνα την 10-10-2004, προκειμένου να εισαχθεί στο νοσοκομείο «Υγεία» και να επιστρέψει την 13-10-2004 στη Χίο, το αντίτιμο του εισιτηρίου της ανήλθε στο ποσό του 150 €, δεδομένου ότι δεν προσκομίζεται το απόκομμα του. Με τα δεδομένα αυτά πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμο το αιτούμενο από την ενάγουσα ποσό των 3.150 € για έξοδα αεροπορικών μεταβάσεων της, από τη Χίο στην Αθήνα και αντιστρόφως, γενόμενου δεκτού εξάλλου του σχετικού ισχυρισμού των εναγομένων. Περαιτέρω, δεν αποδεικνύεται με ποια απόφαση της διεύθυνσης του σχολείου που φοιτούσε η ενάγουσα, έγινε δεκτή η κατ’ οίκον διδασκαλία, ούτε πόσες απουσίες είχε κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, ούτε πως εξετάστηκε και κρίθηκε επαρκής η κατ’ οίκον διδασκαλία και με ποια απόφαση, ενώ εξάλλου δεν προσκομίζεται καμιά απόδειξη σχετικώς, ώστε να προκύπτει ότι άπαντα τα ιδιαίτερα μαθήματα κοστολογούνταν με το ποσό των 20 €/ώρα μαθήματος. Σημειώνεται ότι δεν προσκομίζονται όχι μόνο διάτρητες αποδείξεις παροχής υπηρεσιών σχετικώς, αλλά ούτε απλές έγγραφες βεβαιώσεις των καθηγητών που κατά το μάρτυρα απόδειξης, παρέδωσαν στην ενάγουσα ιδιαίτερα μαθήματα. Με τα δεδομένα αυτά πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμο το αιτούμενο από την ενάγουσα ποσό των 10.080 € για ιδιαίτερα μαθήματα κατά τη διάρκεια της κατ’ οίκον διδασκαλίας, γενόμενου δεκτού εξάλλου του σχετικού ισχυρισμού των εναγομένων. Εξ’ όλων των ανωτέρω αποδεικνύεται ότι η ενάγουσα συνεπεία του τραυματισμού της υπέστη ηθική βλάβη, λόγω της μεγάλης σωματικής και ψυχικής ταλαιπωρίας στην οποία υποβλήθηκε, για την οποία η εύλογη χρηματική ικανοποίηση που πρέπει να της επιδικασθεί, ενόψει όλων των προεκτεθέντων, ιδίως των συνθηκών επελεύσεως του ατυχήματος, του είδους των σωματικών κακώσεων της, των πολλαπλών καταγμάτων, των επανειλημμένων χειρουργικών επεμβάσεων, της μετατραυματικής αμνησίας και των ψυχολογικών προβλημάτων που αντιμετώπισε, αλλά και του νεαρού της ηλικίας της (17 ετών κατά το ατύχημα), του γεγονότος ότι αποκαταστάθηκε πλήρως η υγεία της, παρά την ταλαιπωρία και τον κίνδυνο που διέτρεξε καθώς και του βαθμού της συνυπαιτιότητας της ίδιας, ως προς την έκταση του τραυματισμού της, ανέρχεται στο εύλογο ποσόν των 30.089,21 €, από το οποίο ποσό 89,21 € η ενάγουσα επιφυλάχθηκε να το αναζητήσει από το ποινικό Δικαστήριο που θα επιληφθεί της υπόθεσης. Αναφορικά με την επικουρική βάση της αγωγής τη στηριζόμενη στην αναδοχή χρέους πρέπει να επισημανθούν τα εξής: Όταν ο παθών, όπως στην προκείμενη περίπτωση η ενάγουσα, θεμελιώνει την κατά του ασφαλιστή αγωγή του για αποζημίωση, στη σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους, όπως εν προκειμένω, κατά της πέμπτης και έκτης εναγομένης, η έκταση ευθύνης των αναδοχέων ρυθμίζεται από τις γενικές διατάξεις των άρθρων 472 έως 475 ΑΚ, άρα ο ασφαλιστής υπέχει έναντι του παθόντος όμοια υποχρέωση με εκείνη του οφειλέτη ζημιώσαντος. Έτσι, αν η απαίτηση του ζημιωθέντος προσώπου στηρίζεται σε αδικοπραξία, που υπόκειται σε πενταετή παραγραφή (άρθρο 937 ΑΚ), ο συμβατικός αναδοχέας ασφαλιστής αυτή την παραγραφή της απαίτησης μπορεί να προτείνει. Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 43 παρ. 6 του ν. 2094/1992, που είναι πανομοιότυπη με την ταυτάριθμη του άρθρου 43 παρ. 6 του ν. 614/1977 (παλιού Κ.Ο.Κ.), συνάγεται, ότι η από τον οδηγό ζημιογόνου αυτοκινήτου κατάθεση βεβαίωσης ασφάλισης αυτοκινήτου, από αναγνωρισμένη στην Ελλάδα ασφαλιστική εταιρία, αποτελεί κατά πλάσμα του νόμου πρόταση της εταιρίας, η οποία εξέδωσε τη βεβαίωση, με την αποδοχή της οποίας (που μπορεί να γίνει και με την έγερση της αγωγής από τον ενδιαφερόμενο) – καταρτίζεται σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους, που ιδρύει, σύμφωνα με τα άρθρα 361 και 477 ΑΚ, άμεση ευθύνη του αναδεχόμενου απέναντι στο πρόσωπο που ζημιώθηκε από το ατύχημα, μέχρι του ασφαλιστικού ποσού (βλ. Ολ. ΑΠ 715/1978, ΑΠ 934/1993. Δ/νη 35.1504). Στην προκειμένη περίπτωση, η αξίωση της ενάγουσας, κατά της πέμπτης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας που ασφάλιζε το με αριθ. κυκλοφορίας …………… Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη, η ερειδόμενη στα άρθρα 361, 477 ΑΚ και 43 παρ. 6 του Ν. 614/1977, η οποία υπόκειται, όπως προαναφέρθηκε, σε πενταετή παραγραφή, δεν αποδείχθηκε κατ’ ουσίαν, αναφορικά με την πέμπτη εναγόμενη. Συγκεκριμένα δεν αποδείχθηκε αν η πέμπτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία ή ο δεύτερος εναγόμενος, κύριος του υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας …………… Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου προσκόμισαν και κατέθεσαν στο Τμήμα Τροχαίας Χίου, που διενεργούσε την προανάκριση, βεβαίωση ασφάλισης του ζημιογόνου αυτοκινήτου. Τούτο γιατί προσκομίζεται στο Δικαστήριο τούτο μόνο ένα αντίγραφο του υπ’ αριθμ. 1192883791 ασφαλιστηρίου συμβολαίου της πέμπτης εναγομένης και αντίγραφο του από 2-4-2004 σήματος (βεβαίωσης) ασφάλισης (σχετ. χιιι της ενάγουσας), όμως εκ του αντιγράφου αυτού δεν αποδεικνύεται ούτε ποιος το προσκόμισε, ούτε πότε, ούτε αν κάποιος το προσκόμισε και το κατέθεσε στο Τμήμα Τροχαίας Χίου, από τους ανωτέρω αναφερθέντες, όπως ισχυρίζεται στην αγωγή η ενάγουσα. Αν είχε προσκομιστεί ή είχε κατατεθεί η βεβαίωση αυτή, θα υπήρχε έκθεση εγχειρίσεως ή καταθέσεως, από την οποία θα προέκυπτε ποιος είναι ο ενεχειράσας ή ο καταθέτης, το δε ως άνω επικαλούμενο και προσκομιζόμενο αντίγραφο δεν προκύπτει ούτε ότι περιλαμβάνεται στη ποινική δικογραφία που σχηματίστηκε, καθόσον επί του αντιγράφου αυτού, ούτε τέτοια σφραγίδα υφίσταται. Επομένως, δεν μπορεί να γίνει λόγος ότι καταρτίσθηκε σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους κατά τα ανωτέρω, μεταξύ ενάγουσας και πέμπτης εναγομένης (βλ. Α. Π. 1843/2008, τράπεζα νομικών πληροφοριών nomos), επομένως η αγωγή, κατά το μέρος που στηρίζεται επικουρικά στην σωρευτική αναδοχή χρέους και στρέφεται κατά της πέμπτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη. Αντίθετα, αποδείχθηκε ότι η τέταρτη εναγόμενη, κυρία του με αριθμό κυκλοφορίας …………… Ι.Χ.Φ. αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο ως προς τις τρίτους προκαλούμενες ζημίες, στην έκτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία προσκόμισε και κατέθεσε στο Τμήμα Τροχαίας Χίου, που διενεργούσε την προανάκριση, βεβαίωση ασφάλισης του ζημιογόνου αυτοκινήτου. Τούτο αποδεικνύεται γιατί προσκομίζεται στο Δικαστήριο τούτο αντίγραφο του από 22-5-2004 σήματος (βεβαίωσης) ασφάλισης της έκτης εναγομένης, επί του οποίου υπάρχει η επισήμανση ότι αυτό αποτελεί μέρος της ποινικής δικογραφίας με ΑΒΜ: Β05/75ε’ με κατηγορουμένους τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο εδώ εναγομένους, ενώ επίσης φέρει ημερομηνία (3-4-2009) και σφραγίδα και υπογραφή του δικαστικού υπαλλήλου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Χίου Βασιλείου Βλάχου. Εξ αυτού συνάγεται ότι πράγματι καταρτίσθηκε σύμβαση σωρευτικής αναδοχής χρέους κατά τα ανωτέρω, μεταξύ ενάγουσας και έκτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, επομένως η αγωγή, κατά το μέρος που στηρίζεται επικουρικά στην σωρευτική αναδοχή χρέους και στρέφεται κατά της έκτης εναγομένης εταιρίας, πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή, αναφορικά με τα αιτούμενα κονδύλια, όπως αυτά αναλύθηκαν ανωτέρω. Επομένως, παρέλκει η εξέταση της ουσιαστικής βασιμότητας της πλαγιαστικής αγωγής, κατά το μέρος που αυτή ασκείται κατά της έκτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας. Αναφορικά δε με την πλαγιαστική άσκηση της αγωγής, από την ενάγουσα κατά της πέμπτης εναγομένης, πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Ενόψει του ότι πράγματι κατά τα άνω προηγήθηκε η άσκηση της κρινόμενης αγωγής κατά του δεύτερου εναγομένου, κυρίου του με αριθμό κυκλοφορίας …………… Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, ασφαλισμένου στην πέμπτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία και του ότι αυτός αδρανεί ως προς την άσκηση των δικαιωμάτων του εκ της ασφαλιστικής σύμβασης, δεδομένου ότι δεν προσεπικάλεσε στη δίκη την δικονομική του εγγυήτρια, ούτε εξάλλου παρίσταται κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, για να προβάλει τους ισχυρισμούς του και να αρνηθεί την αγωγή, πρέπει να γίνει δεκτή η πλαγιαστική αγωγή κατά της πέμπτης εναγόμενης, μόνο όμως αναφορικά με τα αιτούμενα κονδύλια που κατά τα άνω είχε κριθεί νόμιμη η άσκηση της, στα οποία δεν περιλαμβάνεται το κονδύλιο της αποκατάστασης της ηθικής βλάβης της ενάγουσας, ούτε αυτό της δαπάνης για τα έξοδα μετάβασης της συνοδού της. Επομένως πρέπει να υποχρεωθεί η πέμπτη εναγόμενη να καταβάλει στον ασφαλισμένο της, δεύτερο εναγόμενο το ποσό των 2.625 € που ο τελευταίος θα υποχρεωθεί να καταβάλει στην ενάγουσα, για το κονδύλιο της πλασματικής δαπάνης αποκλειστικής νοσοκόμου – οικιακής βοηθού – βοηθού νοσηλείας της ενάγουσας + ποσό 189 € που ο τελευταίος θα υποχεωθεί να καταβάλει στην ενάγουσα, για βελτιωμένη διατροφή = 2.814 €, ενώ πρέπει να αναβληθεί η συζήτηση της πλαγιαστικής αγωγής, κατ’ άρθ. 249 Κ.Πολ.Δ., αναφορικά με τα αιτούμενα κονδύλια για δαπάνη ιατρικών εξετάσεων, φυσιοθεραπειών και εξόδων επισκέψεων σε ψυχολόγο, για τους ίδιους λόγους που αναβλήθηκε και η συζήτηση της ευθείας αγωγής. Κατόπιν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ευθεία αγωγή, κατά το μέρος που αυτή στρέφεται κατά της πέμπτης εναγομένης και να υποχρεωθεί η ενάγουσα να καταβάλει τη δικαστική δαπάνη της πέμπτης εναγομένης, της ευθείας αγωγής, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό. Κατά τα λοιπά πρέπει να γίνει κατά ένα μέρος δεκτή η ευθεία αγωγή και δη κατά το μέρος που ασκείται κατά του πρώτου, δεύτερου, τρίτου, τέταρτης και έκτης των εναγομένων. Περαιτέρω πρέπει να υποχρεωθούν οι πρώτος, δεύτερος, τρίτος, τέταρτη και έκτη των εναγομένων, να καταβάλουν στην ενάγουσα, εις ολοκληρον ο καθένας, το ποσό των 2.625 € για την πλασματική δαπάνη αποκλειστικής νοσοκόμου -οικιακής βοηθού + 189 € για βελτιωμένη διατροφή + 27.901,79 € για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης της ενάγουσας = 30.715,79 €, νομιμοτόκως από την επόμενη της επίδοσης της κρινόμενης αγωγής και ως την εξόφληση καθώς και να αναγνωριστεί ότι οι ίδιοι εναγόμενοι υποχρεούνται να καταβάλουν στην ενάγουσα 30.000 € – 27.901,79 € (το καταψηφιστικό τμήμα του αιτήματος) = 2.098,21 €, για την αποκατάσταση της ηθικής της βλάβης, εις ολόκληρον ο καθένας, νομιμοτόκως από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής και ως την εξόφληση. Περαιτέρω πρέπει η ευθεία αγωγή να αναβληθεί κατ’ άρθ. 249 Κ.Πολ.Δ., κατά τα ανωτέρω, αναφορικά με τα αιτούμενα κονδύλια εκ 279,21 € για έξοδα εξετάσεων στο νοσοκομείο «Υγεία», 3.400 € για δαπάνες φυσιοθεραπείας και 1.440 € για δαπάνες επισκέψεων σε ψυχολόγο, ενώ οι ίδιοι εναγόμενοι πρέπει να υποχρεωθούν στην καταβολή μέρους της δικαστικής δαπάνης της ενάγουσας, κατ’ άρθ. 176 -178 Κ.Πολ.Δ., κατά το μέρος της εν μέρει νίκης και ήττας των διαδίκων αυτών. Σημειώνεται ότι ως προς την ανωτέρω καταψηφιστική διάταξη, δεν κρίνεται ότι συντρέχει λόγος κήρυξης της παρούσας προσωρινά εκτελεστής, ούτε ότι συντρέχει λόγος απαγγελίας προσωπικής κράτησης σε βάρος των πρώτου και τρίτου συνυπαιτίων οδηγών (ο δεύτερος εναγόμενος δεν προέκυψε αν τέλεσε αδικοπραξία), ως μέσου εκτέλεσης της παρούσας, λόγω του ότι η έκτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία δεν είναι μειωμένης περιουσιακής κατάστασης, ώστε να κινδυνεύει η απαίτηση της ενάγουσας. Περαιτέρω, πρέπει να γίνει κατά ένα μέρος δεκτή η πλαγιαστική αγωγή, κατά το μέρος που ασκείται σε βάρος της πέμπτης εναγομένης και να υποχρεωθεί η τελευταία να καταβάλει στον ασφαλισμένο της δεύτερο εναγόμενο, το ποσό των 2.625 € για την πλασματική δαπάνη αποκλειστικής νοσοκόμου – οικιακής βοηθού της ενάγουσας + 189 € για τη βελτιωμένη της διατροφή = 2.814 €, νομιμοτόκως από την επόμενη της καταβολής και μέχρι την εξόφληση. Περαιτέρω πρέπει η πλαγιαστική αγωγή να αναβληθεί κατ’ άρθ. 249 ΚΠολ.Δ., κατά τα ανωτέρω, αναφορικά με τα αιτούμενα κονδύλια εκ 279,21 € για έξοδα εξετάσεων της ενάγουσας στο νοσοκομείο «Υγεία», 3.400 € για δαπάνες φυσιοθεραπείας και 1.440 € για δαπάνες επισκέψεων σε ψυχολόγο, ενώ η πλαγιαστικώς εναγόμενη πρέπει να υποχρεωθεί στην καταβολή μέρους της δικαστικής δαπάνης της πλαγιαστικώς ενάγουσας, κατ’ άρθ. 176 – 178 Κ.Πολ.Δ., κατά το μέρος της εν μέρει νίκης και ήττας των διαδίκων αυτών. Επίσης πρέπει να οριστεί το νόμιμο παράβολο ανακοπής ερημοδικίας, για την περίπτωση που οι απόντες πρώτος και δεύτερος των εναγομένων θελήσουν να ασκήσουν ανακοπή ερημοδικίας κατά της απόφασης αυτής, κατ’ άρθ. 505 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζοντας ερήμην του πρώτου και δεύτερου των εναγομένων και κατ’ αντιμωλία των λοιπών διαδίκων.
Ορίζει το νόμιμο παράβολο ανακοπής ερημοδικίας στο ποσό των εκατόν εβδομήντα ευρώ (170 €).
Απορρίπτει ό,τι κρίθηκε στο σκεπτικό ως απορριπτέο.
Απορρίπτει την ευθεία αγωγή της ενάγουσας, κατά το μέρος που αυτή ασκείται κατά της πέμπτης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας.
Υποχρεώνει την ενάγουσα στην καταβολή της δικαστικής δαπάνης της πέμπτης εναγόμενης, αναφορικά με την ευθεία αγωγή, το ύψος της οποίας ορίζει στο ποσό των τριακοσίων πενήντα ευρώ (350).
Δέχεται εν μέρει την ευθεία αγωγή, κατά το μέρος που αυτή στρέφεται κατά του πρώτου, δεύτερου, τρίτου, τέταρτης και έκτης των εναγομένων.
Αναβάλει τη συζήτηση της ευθείας αγωγής, αναφορικά με τους ανωτέρω, πρώτο, δεύτερο, τρίτο τέταρτη και έκτη των εναγομένων, σχετικά με τα αιτούμενα κονδύλια εκ 279,21 € για ιατρικές εξετάσεις στο νοσοκομείο «Υγεία», 3.400 € για δαπάνη φυσιοθεραπειών και 1.440 € για δαπάνη επισκέψεων ψυχολόγου, προκειμένου να προσκομιστεί, από τον επιμελέστερο των διαδίκων, βεβαίωση του Ο.Α.Ε.Ε., σχετικά με τα καταβληθέντα από τον οργανισμό αυτό, ένεκα των ιατρικών δαπανών εκ του τραυματισμού της ενάγουσας και προκειμένου να προσκομιστεί βεβαίωση της ασφαλιστικής εταιρίας ……………, για το αν υφίσταται ή όχι σύμβαση ασφάλισης ζωής ή ατυχήματος της ενάγουσας αμέσως ή εμμέσως, μέσω των γονέων της και αν καταβλήθηκε από την εταιρία αυτή κάποιο ποσό για νοσήλια της ενάγουσας ή ιατρικές δαπάνες ή δαπάνες διενέργειας φυσιοθεραπειών ή επισκέψεων σε ψυχολόγο.
Υποχρεώνει τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο, τέταρτη και έκτη των ευθέως εναγομένων, να καταβάλουν στην ενάγουσα, εις ολόκληρον ο καθένας, το ποσό των τριάντα χιλιάδων επτακοσίων δέκα πέντε ευρώ και εβδομήντα εννέα λεπτών (30.715,79 €), νομιμοτόκως από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής και ως την εξόφληση.
Αναγνωρίζει ότι οι πρώτος, δεύτερος, τρίτος, τέταρτη και έκτη των ευθέως εναγομένων, υποχρεούνται να καταβάλουν στην ενάγουσα, εις ολόκληρον ο καθένας, το ποσό των δύο χιλιάδων ενενήντα οκτώ ευρώ και είκοσι ενός λεπτών (2.098,21 €), νομιμοτόκως από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής και ως την εξόφληση.
Επιβάλλει σε βάρος του πρώτου, δεύτερου, τρίτου, τέταρτης και έκτης των ευθέως εναγομένων, μέρος των δικαστικών εξόδων της ενάγουσας, το οποίο ορίζει στο ποσό των χιλίων ευρώ (1.000 €).
Δέχεται κατά ένα μέρος την πλαγιαστική αγωγή και δη κατά το μέρος που αυτή στρέφεται κατά της πέμπτης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας.
Αναβάλει τη συζήτηση της πλαγιαστικής αγωγής, αναφορικά με την πέμπτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία, σχετικά με τα αιτούμενα κονδύλια εκ 279,21 € για ιατρικές εξετάσεις της ενάγουσας στο νοσοκομείο «Υγεία», 3.400 € για δαπάνη φυσιοθεραπειών και 1.440 € για δαπάνη επισκέψεων ψυχολόγου, προκειμένου να προσκομιστεί, από τον επιμελέστερο των διαδίκων, βεβαίωση του Ο.Α.Ε.Ε., σχετικά με τα καταβληθέντα από τον οργανισμό αυτό, ένεκα των ιατρικών δαπανών εκ του τραυματισμού της ενάγουσας και προκειμένου να προσκομιστεί βεβαίωση της ασφαλιστικής εταιρίας ……………, για το αν υφίσταται ή όχι σύμβαση ασφάλισης ζωής ή ατυχήματος της ενάγουσας αμέσως ή εμμέσως, μέσω των γονέων της και αν καταβλήθηκε από την εταιρία αυτή κάποιο ποσό για νοσήλια της ενάγουσας ή ιατρικές δαπάνες ή δαπάνες διενέργειας φυσιοθεραπειών ή επισκέψεων σε ψυχολόγο.
Υποχρεώνει την πέμπτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία να καταβάλει στον υπ’ αυτής ασφαλισμένο, δεύτερο εναγόμενο, το ποσό των δύο χιλιάδων οχτακοσίων δέκα τεσσάρων ευρώ (2.814 €), που αυτός υποχρεώνεται να καταβάλει στην ενάγουσα, νομιμοτόκως από την καταβολή και ως την εξόφληση.
Επιβάλλει σε βάρος της πλαγιαστικώς εναγόμενης (πέμπτης), μέρος της δικαστικής δαπάνης της πλαγιαστικώς ενάγουσας, το ύψος του οποίου ορίζει στο ποσό των εκατόν πενήντα ευρώ (150 €).